Bir Yazarsam…

baba ve oğul

“Bir Mektup ki Ne Zaman Okunacağını Allah’tan Başka Bilen Yok”

Babamın son nefesinden kırk küsur gün kadar önceydi. Süleyman Abi akciğer kanserinden ölmüştü. Babam onun cenazesi ardından mırıldandı, duvarın arkasından dalmış bakarken “Ben de geliyorum yakında Süleyman” dedi. Dokundu o söz bana “yok baba” dedim “onun durumu çok ağırdı, senin gibi değil” Aklım başka türlü söylüyor, kalbim yaklaşan acı gerçeği biliyor olsa da “sen maşallah kurtardın sayılır artık” diyordum moral olsun ona diye. Oysa yayılmış bir kolon kanseri vardı. Son evresindeydi. Kemoterapiye girecek gücü kalmamıştı. İstemiyordu da artık. Allah dilerse kurtulurum, dilemezse de O’ndan gelene razıyım diyordu.

Birkaç gün sonra yanıma aldım babamı. Bir ara yine Süleyman Abi konu oldu. “Allah rahmet eylesin” dedim “mekânı cennet olur inşallah!” Babam bir an düşündü ve gözlerimin içine bakarak kendisini onaylamamı bekler biçimde “belki de” dedi “belki de bizim değil onların yoludur doğru olan! Ya da ikisi de yanlıştır! Nerden biliyoruz!!!”

Bu da nereden çıkmıştı şimdi! Şaşırdım önce ne cevap vereceğim diye! Sonra “yok!” dedim “yok baba onların yolu değil doğru olan.” dedim ve bugün bana karşı çıkanların cümlesini kullanarak “İyi insanlar ama onlar alevi, peygamberi yok sayıyorlar!” diye ekledim. Ama nedense bizimkisi doğru da diyemedim!!!

O gün başladı büyük sorgum, o gün başladı “acaba” diye başlayan sorularım. Bugünkü idrakim olsaydı “ikisi de yanlış baba” derdim, hatta üçü de beşi de yetmiş ikisi de! “İşte nedenleri de bunlar bunlar” derdim. Kesin anlardı biliyorum beni… Belki de benden önce anladığı için öyle sormuştu, bilmiyorum… Kesin anlardı. Yüz çevirmezdi bugün söyleyebildiklerime ve Kuran’ımıza… Başkalarının inkâr ettiği gibi inkâr etmezdi göz göre göre ayetleri. Başkalarının yalnız bıraktığı gibi yalnız bırakmazdı beni. Yalnız bırakmazdı o beni…

Sonra babam dediğini yaptı. Süleyman Abiye verdiği sözü tuttu, peşinden gitti. Bu olaydan bir yıl sonra “Bir yazarsam…” diyerek devamlı yazmaya başladım. Sonraki bir-iki yıl boyunca havadan, sudan, bilimden, bilimin din ilişkisinden ve içimdeki duyguları öğrendiklerimle takviye ettiklerimden yazdım. Bu sayede hiç yüzlerini görmediğim güzel insanlarla güzel şeyler konuştuk, paylaştık. Ara sıra tartıştık. Ve aslında hepimiz birbirimizden birçok şey aldık. Yazmak düşünmeye davet etti hep beni…

İkinci yılsa sanki duvarlar yıkılmaya başlamıştı. Bir şeyler başladı bu yeni giren seneyle dedim hatta… Bir şeyler oluyor bana, bu gelecek yıl bir şeyler olacakmış gibi geliyor bana, dedim…

Oldu da!!! Hiç ummadığım bir yerde, hiç ummadığım bir zamanda ve dünyayla ilişiğimin neredeyse tamamen koptuğu bir anda… Evimden bile çok çok uzaklarda…

İnandığım hemen her şey yerle bir oldu. Tamir edilecek tarafları da yoktu. Ama yerine yepyeni öyle bir bina kuruldu ki!!! Duvarları olmayan ama sapasağlam bir bina! Asla o eski köhne duvarları tamir etmeye kalkışmadım artık… Umuyorum ki; havadan sudan yazarken hiç yüzünü görmediğim ve güzel bildiğim insanlar artık beni anlamasalar ve bir bir uzaklaşsalar da… Bugün anlamasalar da… Onlar da bir gün gelip bunları düşünecekler ve çok geç olmadan doğru olana hak verecekler inşaallah… Ve yakınlarım da!

Mekânın cennet olsun baba… Sen babalık görevini o türlü acılar ve ağrılar içinde bile en güzeliyle yaptın… Ben senden razı oldum baba…

Oğlun seni çok özledi baba… Sana konuşuyor ama artık senin duymadığını da biliyor. Her yeni bi şeyi anladığında, her seferinde daha da az bildiğini anladı. Bugün bilebildikleri, o gün sana söyleyemedikleri için zamandan münezzeh olana secde edip yalvardı… Umuyor ki her şey o gün için de çok güzel olmuş oldu… Umuyor ki olacak…

Oğlun Cengiz…

0 thoughts on “Bir Yazarsam…

  1. Allah rahmet eylesin Mekanı Cennet olsun inşaallah…

    Ve iyi ki sizde duvarlar yıkılmış ve siz yazmaya karar vermişsiniz.

    Yazdıklarınızdan yakınlarınızda ,uzaklardaki dostlarınızda faydalanacaktır/faydalanıyorlardır.Çünkü siz bu yola nefsiniz için çıkmamışsınızdır ve amacınızda nefsani değildir onun için bir şekilde insanlara ulaşacaktır er ya da geç…

    Saygılar..

  2. GÖZÜ YAŞLI OKUDUM BU YAZIYI…GEÇEN SENE BU ZAMANLARDI BABAMI KAYBETTİM AYNI HASTALIKTAN.KOLON KANSERİ VE METAZTAZI…HERBİRİNİN MEKANI CENNET,YOLDAŞLARI KURAN OLSUN…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir